Fotoğraf nereye gidiyor
Ben Çektim ama Ben Değilim…
Gerçek şu ki; kadrajın içindeki mükemmellik, kimin eliyle yaratıldığını fısıldamaz. Bazen ipuçları ararız, fazlasıyla kusursuz bir gökyüzü, gerçek olamayacak kadar pürüzsüz detaylar... Ama bu izler bile bizi kesin bir sonuca götürmez. Bir sahneyi insan mı mükemmelleştirdi, yoksa yapay zekâ mı cilaladı, yalnız görüntüye bakarak anlayamayız.
Fotoğrafın orijinal olması hâlâ mümkün mü?
Diyelim ki tarihi bir sokakta bir portre çektiniz.
Kafanın hemen yanına park edilmiş beyaz bir minibüs bütün duyguyu bozuyor.
Kadrajdaki her şey “zamansız” hissi verirken o minibüs görüntüyü bugüne zincirliyor.
Kafanın hemen yanına park edilmiş beyaz bir minibüs bütün duyguyu bozuyor.
Kadrajdaki her şey “zamansız” hissi verirken o minibüs görüntüyü bugüne zincirliyor.
Sanat makinelere bırakılırsa
Bugün birçok fotoğrafçı, AI ile işlenmiş kareleri kendi üretimiymiş gibi sunuyor.
Ama şu soruyu nadiren kendimize soruyoruz:
Kendi dokunuşumuz gibi sunduğumuz bir AI müdahalesi etik midir?
Yoksa bu, sadece “yeni nesil fırça”yı kullanmak mıdır?
Yani dijital çağın estetik araçlarını kullanmak da sanatın içindeki bir beceri midir?
Bu Fotoğraf Kimin?
Bir film izlediğinizde, akılda başrol oyuncusu kalabilir.Ama o film bittiğinde mutlaka jenerik akar.Çünkü sanat, çoğu zaman kolektif bir yapıdır. Ve kim katkı verdiyse, adı yazılır.
Sessizce, alçakgönüllü ama dürüstçe.Fotoğraf dünyasında bu jenerik genellikle yok.Ama bu, orada bir ekip olmadığı anlamına gelmez.
