Bugün günlerden Nikon Z 8

Yirmibirinci Yüzyılın 25inci yılbaşını çocuklarımızla ve torunumuzla birlikte kutlamak istedik. O nedenle, 2025’in Aralık ile yeni yılın ilk Ocak ve Şubat aylarının tamamını kapsayan ve çoğunluğu Almanya’da geçen, sıkça Hollanda’yı da içeren yurtdışı seyahatimizdeyiz şu an. Düsseldorf havaalanına ayak basar basmaz kendimizi kuzeybatı Avrupa’nın kavurucu soğuğunun kucağında buluverdik. Öyle ki, dışarıda bir dakika bile dursanız nefesiniz kesiliyor, bu sene o derece soğuk buralar.

Fotoğraf tutkusu başka bir tutku dostlar. Sıkıldım…

Ben de buradayken yaz aylarında sabahın erken saatlerinde gerçekleştirdiğim günlük rutin yürüyüşlerimi öğlen vaktinde yapmaya karar verdim. Kardan ve yağmurdan fırsat bulduğum günlerde yakın çevredeki yürüyüş parkurlarına çıktığımda, daha önce yüzlerce kez yanından geçtiğim ağaçlara, bitkilere ve çiçeklere karşı derin bir ilgi duyduğumu fark ettim.

Gelirken çantamdan hiç eksik etmediğim Nikon Z8 aynasız DSLR kameramın yanında Nikon FT2 analog kameramı da getirmiştim. Yaklaşık 3 haftadır buradayız ve şimdiden 3 makara film bitirmişim bile (Çok işin var Okyar 😉). Yani Z8 çantadan hiç çıkmamış. Haberlerde izlediğiniz “Avrupa’da buz yağacak” haberleri var ya gerçek oldu dostlar. Kaç gündür sokağa atım atamadım desem yeridir, o derece.

Eskimo kostümlerimle fırsat ve cesaret bulduğum zamanlarda Almanya’da doğadayken, doğal dünyanın dokularına, simetrisine ve genellikle göz ardı edilen güzelliğine dikkat etmeye çalışırken ne kadar dikkat edersem o kadar çok şey gördüğümü fark ettim.

Bu da, fotoğrafçılığımı farklı bir yöne götürdü. Sessizlikler içerisinde, düşüncelere dalmış çekim biçiminin, karede bir insan olmadan sahneleri fotoğraflama sürecininin tadını çıkarmaya karar verdim. Bunu yapmak adeta bir terapi oldu benim için. Artık yakınımızdaki ormanda ve göl kenarında doğada fotoğraf çekmeye çok daha fazla zaman harcıyorum. Bugünkü yürüyüşümde çantama Z8 kameramı ve 180-600mm objektifimi almaya karar verdim.

Bu terapi sürecimde yakaladığım karelerle yeni bir seriyi bir araya getirmeyi amaçladım. Başlığını henüz belirlemedim, önerilerinize açığım. Fotoğraflarımda doğanın bize bahşettiği zahmetsiz güzelliğinin sadece bir kısmını bile yakalayabildiysem mutlu hissedeceğim. Bakalım neler çıkacak karşıma. Bunları bu yazımda sizinle paylaşacağım, hep birlikte göreceğiz.

Çekim koşullarım şöyle:

• Hava sıcaklığı -2°C (hissedilen -6°C).
• Gölün suları tamamen donmuş durumda.
• Yoğun kar yağışı devam ediyor.
• Z8 kameram neredeye buz tutmuş durumda, ellerim de öyle. Eldivenimi dahi çıkaramıyorum.

Bulunduğum ortam aşağıdaki gibi:

Bir ara kar hızını kesti fırsattan istifade aşağıdaki kareleri çekebildim:

Yukarıdaki iki fotoğraf Z8 ile çekilmedi. Lens değiştirmeye üşendim bu soğukta. Ben de tembellik yapıp iPhone 13 Pro telefonum ile çektim.

Doğada fotoğraf çekerken, güncel hayatımızdaki yoğunluk ve sakinlik dönemleri arasında nasıl tepkiler verdiğimizi hatırlamaya çalıştım. Bu evreler arasındaki hızlı geçişlerde sakin kalmak kolay değil. Bu pek mümkün de değil. Yoğunluk, bir dereceden sonra bunaltıcı olabilir. Ancak aralarda bulunacak bir sakinliğin her zaman var olduğunu fark ettim; çoğunlukla sessizlikte. Bu da kesinlikle peşinden gitmeye değermiş.

Yoğun kar ve tipiden bulabildiğim fırsatlarda bazı kareler çektim, bu fotoğraflardan birkaçını hazırladım, buyrun:

Göl, yani onların oyun ve beslenme alanı tamamen buz tutunca ev sahibi ördekler de karınlarını karların arasındaki küçük şeylerle doyurmaya çalışıyorlar artık.

Önce uzakta beni gözetlemeyi ihmal etmeden pozlar verdi, sonra uçup aşağıdaki fotoğraftaki gibi bir dala kondu pozlarına devam etti, şu naza ve edaya bakar mısınız 😬. Torunum çok sevdi bu kuşu. Bu kuşun adı “Rotkehlchen”miş yani “kızıl gerdan”. Bu yıl başladığı okuldaki hayat bilgisi dersinde öğrenmiş bunu. Attı yine bana havasını 🥰 🥰 .

Şunu fark ettim; siz sakin ve huzurlu olunca, etrafınızdaki kuşlar da size ayak uyduruyorlar.
İnanır mısınız, bazen güneş açtığı bile olmuştu. Sanırım buna “kar topluyor” deniliyordu.

Hava iyice kapadı. Parmaklarım kamerama yapışıp bütünleşmeden biran önce toparlanıp dönmem lazım. Eşim yazdı şimdi, “çayı demlemiş”. sabah gördüğüm kadarıyla torunumla birlikte fıstıklı kurabiye yapıyorlardı. Sıcak bir duşun ardından torunumun elleriyle yaptığı sıcacık kurabiyelerin eşliğindeki tavşan kanı bir çayın hayaliyle dönüyorum ben arkadaşlar, bu günlük bu kadar yeter.

Türkiye’deki dostlarımla her gün haberleşiyoruz, mesela İzmir’de hava sıcaklığının 18°C derece olduğunu öğrendim bugün. Siz sıcacık odanızda, ofisinizde, metroda, otobüste, serviste bu yazımı okurken ben yukarıda bahsettiğim koşullarda en sevdiğim hobim uğruna nelere katlanıyorum düşünün artık. Türkiye’deyken azıcık soğuk veya bulutlu/yağmurlu bir hava varsa evimin dışına adım atmaya üşenen ben yazıyorum bunları, tekrar düşünün 😀. Okyar ise Fethiye’de buraya göre yaz mevsimi yaşıyordur şu an belki de, ne lüks! Hoş, o da artık çok üşengeç olmuş. Dün bana Nikon Z6’sı için “Evde bir yerde ama nerede olduğunu unuttum” diye yazmaz mı! İnsanların o kameraya sahip olmak için ne bedeller ödediğini düşündüm ardından 🫢.

Neyse bu kadar yeter sanırım.
Okyar, seni “Yorumlar” kısmında bekliyorum sevgili dostum…