Bir Patara var: Uçsuz bucaksız kumsalıyla nefis bir Akdeniz plajı. Yaz aylarında herkesin masmavi sularında serinlediği, kıyısında kumların tepeler oluşturduğu uzun sahil. Eskiden, filmlerdeki çöl sahneleri burada çekilirmiş.

Nikon fanatiklerine Nikkormat FT2'yi ne kadar sevdiğimi söylemeyin sakın. Eğer sorarlarsa da, 10 dolarlık Kullan-At analog makinemle fotoğraf çekmeye gittiğimi söylersiniz.

Fotoğrafçılıkta aradığınız son teslim tarihlerine uymak ve kolaylıkla ilgili şeylerse, üzgünüm film size göre değil. Film fotoğrafçılığının, dijitalin taklit edemediği belirli bir büyüsü hala var. Her film kamerasının kendine özgü özellikleri vardır ve fotoğrafların nasıl çıkacağını asla tam olarak bilemezsiniz. Dijital kameralarda elde edemeyeceğiniz bir yaratıcılık ve gizem duygusu var ve bu sizi içine içine çeker.

Olup biten her şey film gibiydi, adı da “Bir Zamanlar Ağlasun’da” olmalıydı. Filmler mi daha güzeldi o zamanlar? Şarkılar mı? Sanmam. İnsanlar daha güzeldi.

Bu soru bence meselenin “en zor ama en gerçek” kısmı. Çünkü burada “doğru”dan çok “denge” var. “durmalı” ve “davranmalı” kısımlarını ayrı ayrı ele alıp sonunda hepsini tek cümleyle özetleyiverdi: “YZ yi zaman kazanmak için kullan, düşünmekten kaçmak için değil”

Doğada fotoğraf çekerken, güncel hayatımızdaki yoğunluk ve sakinlik dönemleri arasında nasıl tepkiler verdiğimizi hatırlamaya çalıştım. Bu evreler arasındaki hızlı geçişlerde sakin kalmak kolay değil, olası da değil. Yoğunluk, bir dereceden sonra bunaltıcı olabilir. Ancak aralarda bulunacak bir sakinliğin her zaman var olduğunu fark ettim ve bu da kesinlikle peşinden gitmeye değer.

O yıllarda fotoğraf çektirmek zahmetli işti ama, fotoğraf çekmek de hiç kolay değildi. Dünya daha dijitalleşmemişti, fotoğraf da kimyasaldı. Şimdi cep telefonunun minik merceğine bakıyorum, bir de çevirip ekranına bakıyorum, ışık o mercekten girip bu ekranda şıp diye fotoğraf oluveriyor. Koskoca süreç bu ikisi arasında kotarılıveriyor.

Sokaklar… Her kültürün, her toplumsal, bireysel tutum ve davranışın, her sosyal kimliğin, her insani durumun cömertçe sergilendiği yaşam alanlarıdır. Sokaklar… Toplumun hayat damarlarıdır… … Sokaklar… sokaklar… Fotoğrafçılar için soyut ve somut varlıklarla donanmış ve bezenmiş tüm zamanların görsel hazinesidir… Sokaklar… sokaklar… sokaklar… Çalışan boş gezen, genç yaşlı, kadın erkek, gülen ağlayan, üzülen, sevinen, varsıl, yoksul, vedalaşan, kavuşan, öpüşen, kucaklaşan insanların mekanıdır. …

Günün popüler vaziyetini bir kenara bırakıp salimen düşünmekte yarar var. Fotografçı dostlar bir yol ayırımı koymalı önlerine. İkiye ayrılan yollardan biri popüler alana çıkıyor, diğeri okuyup araştırmayı, konuşup tartışmayı, düşünmeyi, sabır göstermeyi, emek vermeyi zorunlu kılan zahmetli alana çıkıyor. Seçim yapmamız lazım.

Fotoğrafın, anlatım gücünün yoğun, insan mekân ilişkisinin güçlü, loş ışıklı bir ortam olmasına rağmen çok büyük oranda izleyiciye karanlık nokta sunulmadığını ve derinlik boyutunun da katkısıyla güçlü özellikleri dikkat çekmektedir.

Usta fotografçı ve akademisyen sayın Sümerkan’ın, eşi Türkün Sümerkan hanımefendiyle birlikte fotograf ortamına yaptıkları katkıyı uzaktan kısmen de olsa duyuyor, biliyorduk. Yüz yüze tanışma olanağı bulamadığımız için hayıflandığımız kıymetli çift ve değerli dostları FOTOFORUM’un ayakta kalması, varlığının devam etmesi ve etkinliklerini yürütebilmesi için büyük bir özveriyle emek verdiler.

Usta fotografçı Melih İnanlı’nın buharlı lokomotiflerle ilgili çalışmasını online bir toplantıda izleyince bütün hatıralar üşüştü zihnimize. Çok etkilendik, gönülden kutladık ustayı. Kıymetli bir çalışma yapmış ve fotografçı dostlarıyla paylaşmıştı.