Ormanı Sev, Tabiata Saygı Duy

Kızmıştı. Öfkesini elinde tuttuğu dal parçasıyla toprağı eşelerken çıkarıyordu sanki. Bir yandan mırıldandığını görebiliyordum. Ormanın içinde karşılaşmıştık. Beni görmemiş olması imkansızdı ama görmezden gelmişti. Durup kısa bir süre izleyip seslendim;

– Merhaba

O da durdu. Tepeden tırnağa süzdü. Arkasından tarttı. Elinde fotoğraf makinası ile ormanın içinde olan birinin biraz kendi gibi olduğunu düşünmüş olmalı ki cevap verdi;

– Merhaba

Sohbet kapısını aralamıştım. Neden kızgın olduğunu anlayabilmek için hızlıca eşelediği yere göz attım. Plastik ayran bardakları, kullanılmış kâğıt peçeteler, birkaç naylon torba, sandviç kağıtları bana kızgınlığının nedeni hakkında bilgi verdi. Biraz daha geniş alanda göz gezdirdiğimde başka çöpler de gözüme battı.

Orman, evimin iki sokak ötesindeki sığla ağaçlarının olduğu yer. Buradan başlayıp gölün doğu kıyısını kapsayan sığla ormanının hemen başlangıcında karşılaşmıştık.

– Kolay gelsin

diyerek sohbeti sürmeye niyetlendim. Zemberekten boşanan yay gibi başladı konuşmaya. Bir yandan eşelediği çöpleri elindeki naylon torbanın içine atıyordu

– Kaymakamla konuşmuştum. Buraya adam yolladı. Ormanı daha birkaç gün önce temizletti. Şu hale bak. Öğrenciler yiyip içip pisletip gidiyorlar. Bu çocuklara ne öğretiyorlar? Neden temiz tutmayı ellerindekileri hemen şurdaki çöp yerine atmayı düşünmezler ki?

Öfkesi öğrencileri yetiştirenlere yönelmişti. Doğru yöndü ve haklıydı.

– Haklısınız. Ne diyeyim ki. Daha yeni gölü temizlemek için yapılan etkinliğe öğrenciler de katılmıştı…

gibisinden bir şeyler geveledim.

– Nerelisin?

Pat diye soruverdi. Elinde fotoğraf makinası ve giyimiyle yerli olmadığımı düşünerek sormuştu. Öyle ya. Bir yabancı neden ormanla ilgilensin ki? Bir süre sonra çekip gidecek.

– Hacı Halil sokakta oturuyorum. Eki Fethiye yolunu geçer geçmez.

Yüzünde şaşırma ifadesi varken devam ettim;

– İzmir’den geldik.

Rahatladı. Öyle ya da böyle yabancıydım. Çok kısa bir süre bakıştıktan sonra ben;

– Siz nerede oturuyorsunuz?

Elindeki sopayı kaldırıp ormanı ikiye bölen yolu işaret ederek

– Oradaki evlerde.

dedi. Çoğul kullanmıştı. Gösterdiği yöndeki yol Melisa sokaktı. Oradaki bir grup evden sonra orman göle doğru devam ediyordu.

– Şu tavukları olan kırmız ev mi?

diye sordum bu sefer.

– O kardeşlerimin evi. Babam hepimize pay vermişti. Üç kardeş ev yaptık. Burada oturuyoruz.

Sanırım sohbetin kontrolünün bana geçmesine takıldı. Kontrolü ele almak ister gibi sordu;

– Bu ormanın hikayesini biliyor musun?

Hayır. Bilmiyordum. Zaten o da bilmediğimi biliyordu. Amacı kontrolü ele almaktı. Bu hoşuna gidecekti. Çünkü buranın yerlisi oydu. Ben sonradan gelmiştim. Bıraktım.

– Anlatır mısın? Merak ettim.

Hikâye anlatıcıları heyecanlı yerde dinleyicinin merakını ve ilgisini sürdürmek için susup derin nefes alır ya da birkaç yudum su içermiş. Kadın iç geçirdi. Lafa başlayıp başlamama tereddüdünü bana yansıttı. Bundan keyif aldığı belliydi. Bu güzel anı birlikte yaşıyorduk.

– Ben onun çocukluğunu bilirim.

Tarifi zor, ıslığa benzer desem değil bir ses sanki rüzgarla birlikte konuşmuştu. İkimiz de şaşırmıştık. Etrafta bizden başka kimse yoktu. Hem kim hangi yaştaki çocukluğunu bilebilir. Tekrar etrafa göz gezdirdik. Görebildiğimiz bir şey yoktu.

– Biz onun çocukluğunu biliriz…

Ses değişmişti. Biraz yaşlı bir sesti.

– Dedesinin elinden tutarak gelirlerdi. Bizi de dedesi dikmiş ve büyütmüştü. Tıpkı diğer çocukları gibi.

Ağaçlar… Sığla ağaçları sohbetimize katılmıştı. Belli ki en yaşlısı sözcülük edecekti. Sesin geldiği yönde, sağ tarafımda büyükçe bakır bir tasa benzeyen çukuru çevreleyen ağaçların yapraklarında hareketlenmeler oluyordu.

Şaşkınlığımız nispeten azalmıştı. Bu sefer kadın, ağacın kaldığı yerden sözü aldı;

– Sanırım seksen yıl kadar önce dedemler buraya yerleşince ormanın koruma ve bakımını ona vermişler. O da adamlarıyla ormanı korumuş ve büyütmüş. Biz de her fırsatta ormana gelirdik bu çukurda su birikir göl olurdu her daim.

Bir taraftan benim sağımdaki çukuru elindeki değnekle işaret ediyordu. Söze devam etmesini beklerken;

– Arkadaşlarıyla yazın bu gölde oynarlardı. Biz gölge yapardık. Bakın bir sır vereyim. Konuşmayı da bu çocukları dinleyerek öğrenmiştik.

diye yaşlı ses devam etti. Bu sefer kadın;

– Bu gölden su bahçemize akardı. Bahçeyi ve ağaçları sulardık.

Kadın tekrar toprağı eşelemeye ve çöpleri torbaya koymaya başladı. Sohbetin bittiğini anlamıştım. Ağaçlar kadına doğru hafifçe eğilerek dallarını sallayıp yaprakların bir kısmını üstüne dökerek saygılarını sundular.

– Fotoğraflarınızı çekebilir miyim?

diye ağaçlara sordum. Hepsi dallarını sallayıp

– Evet

dediler. Kadına

– Görüşmek üzere

dedim.

Bir plastik ayran bardağının daha torbaya koyarken cevap verdi,

– Beklerim.