Oyuncak fotoğrafçılığı serüvenim böyle başladı

Hayır, düşündüğünüz gibi değil; oyuncak sektörüne adım atan veya oyuncak fotoğrafçılığı dalına soyunan bir fotoğraf gönüllüsü değilim. Bu alanda çok iyi eserler üreten duayen ustalar varken üstelik. Benimki biraz yakın plan çekim sevmemden ve daha çok da içimde yaşayan çocuksu hallerimden kaynaklı.

Oyuncak fotoğrafçılığı alanına ilk adımımı atıyorum…

Her şey, birlikte yeni yerler keşfederken her zaman olduğu gibi elimde fotoğraf makinemi gören, makinem yoksa bile cep telefonum ile sıkça fotoğraf çektiğime şahit olan torunumun odasına koşup elinde çok şirin bir fotoğraf makinesiyle yanıma gelmesiyle başladı. Elinde tuttuğu, annesinin yaş gününde hediye ettiği, kendi deyimiyle onun “fotoğvaf makinesi”ydi.

Bana kamerasını detaylıca tanıttı ve nasıl “fotoğvaf” çekileceğini uygulamalı olarak uzun uzun gösterdi. Ardından “Al bakalım şimdi sen yap” diyerek kamerasını bana verdi ve doğru öğrenmiş miyim diye test bile etti 😀 .

Sonra da kendi çektiği fotoğrafları kameranın LCD ekranından birer birer gösterdi; hepsi onun oyuncaklarının fotoğraflarıydı. “Seninle birlikte oyuncaklarımın fotoğvaflarını çekelim mi?” sorusuna “Evet” dışında bir yanıtım tahmin edersiniz ki olamazdı. Sonra, “bu çalışma bir yazı konusu neden olmasın ki?” diye geçti içimden. Böylece, ben ve torunum oyuncak fotoğrafçılığı alanına ilk adımımızı atmış olduk. Bu yazımda göreceğiniz eserler ( 🤔 ) torunumla ortak çalışmamızın sonuçlarıdır. Birçok sahnedeki kompozisyon fikri ona aittir…

Ekipmanlarımız ve ayarlar

Torunumun ekipmanını yukarıdaki görselden zaten biliyorsunuz. Türkiye’den gelirken yanımda fazla ekipman getirmemiştim, daha doğrusu uçak kabin bagajı ağırlık limitleri nedeniyle getirememiştim. Fotoğraf çantama Nikon D850 Tam Kare kameramı ve “AF-S VR Micro 105mm f/2.8G IF-ED” makro lensim ile “SIGMA 35mm f/1.4 DG HSM Art” objektiflerimi alabilmiştim.

Oyuncak fotoğrafı çekecekseniz, genellikle yakın ve bazı durumlarda aşırı yakın plan çekim yapmak zorunda kalıyorsunuz. Şanslıydım, çünkü çok yakından netleyebilen 1:1 büyütme faktörlü makro objektifim yanımdaydı.

Fotoğrafları incelediğinizde bakalım yazının sonunda bu seçimimi siz nasıl yorumlayacaksınız?

Ayarlar ve yardımcı unsurlar

Alan derinliği yazımızda değindiğimiz gibi; öznemize ne kadar yakın olursak o kadar az (sığ) bir alan derinliği elde ederiz. Bokeh‘in birçok çekimde fotoğrafa ayrı bir hava kattığı konusunda sanırım hepimiz hemfikiriz. Bu, oyuncak fotoğrafı çekerken de geçerli.

Değişen ışık koşullarıyla mücadele edecek zamanımız olmadığından ben, “A” Diyafram Öncelikli çekim modunu kullandım.

Işıklandırma: Evdeki aydınlatma için kullanılan tüm ışık kaynaklarını tek tek denedim, ama istediğim sonucu alamadım. Elimde kalan tek çözüm doğal ışığı kullanmaktı.

Düzenek: Oyuncakların farklı açılardan fotoğraflarını çekme esnekliği için genellikle belirli bir zemin üzerinde bir düzenek kurulması oyuncak fotoğrafçıları tarafından önerilir. Alt plan, arka plan, yansıtıcılar gibi ögelerden oluşan böyle bir düzeneğe ben gereksinim duymadım, zaten böyle bir olanağım da yoktu. Torunumun odası, evin diğer bölümleri, ön ve arka bahçeler ve teras, hatta bazen sokak kaldırımı oyuncak fotoğrafı çekmek için ideal alanlardı.

Oyuncak fotoğrafı deyip geçmemek lazım, denemeyen bilmez

En önemlisi, çok küçük objeler ile çalışıyorsunuz. Işığın aydınlattığı ve/ya aydınlatamadığı yüzeyleri görmek zorlaşıyor. Diğer birçok fotoğrafçılık türlerinde olduğu gibi oyuncak fotoğrafı çekerken de sert güneş ışığından kaçınmak gerekiyor. Oyuncakların fotoğraflarını sert ışıkta çekerek hoş olmayan görüntüler almak istemezsiniz.

Çekim yaptığımız saatlerde gökyüzü genellikle açık ve parçalı bulutluydu. Mutfakta bulduğum aluminyum folyoyu bir kartona sararak yaptığım iki reflektör ve torunumun apache çadırı işimizi fazlasıyla gördü.

Bundan sonrası bizim hayal gücümüz ve yaratıcılığımıza kalmıştı.

Sonuçta, objeler birkaç santimetre büyüklüğünde

Çektiğimiz oyuncakların büyük kısmı birkaç santimetre büyüklüğünde olduğundan, çekimlerde kullandığım Nikon 105mm f/2.8 objektifim çok yardımcı oldu. Objektifimin minimum netleme mesafesi yaklaşık 31 cm. 105mm sabit odak uzaklığını düşünürseniz, bu tarz çekimlerde bu mesafeden netleyebilmenin avantajının ne denli önemli olduğunu anlıyorsunuz.

Heidi’nin fotoğraflarını çekerken değerli dostum, sitemizin editörü ve yazarı sevgili Okyar Atilla‘nın kaleme aldığı “Kırık sandalye ve neden Heidi’nin ayakkabısı yok?” yazısı aklıma geldi.

Sevgili Okyar, buradaki Heidi’nin ayakkabısı vardı, ben giydirmedim 🙂.

Torunumun fotoğraflarından bazı kareler

Fotoğraflarda gördüğünüz efektler onun kamerasındaki hazır seçenekler. Bunları kullanarak çekim yapmaya bayılıyor. Hatta bu efektlerle bizi de çektiğinde gerçekten çok komik kareler çıkıyor ve katıla katıla gülüyor.

Yukarıdaki fotoğraflarda yalnızca iki efektsiz çekimde Photoshop’ta küçük perspektif düzeltmeleri ve basit kesme (crop) müdaheleleri yaptım. Diğerlerini olduğu gibi yayınlıyorum.

Burada, prensesimle birlikte gerçekleştirdiğimiz bu eğlenceli ve bir o kadar da zevkli aktivitemizin bir kısmını görüyorsunuz. Bu ortak çalışmamız hakkında sizin düşüncelerinizi merak ediyoruz. Bunları aşağıdaki “Yorumlar” kısmından bizimle paylaşır mısınız?