Vahit Akça

“Gözlerini bir kente bağışlayarak” aramızdan ayrıldı. Onu tanıyan her insanda güzel ve sıcak anılar, derin izler bırakarak. Onu tanıyan her insanda güzel ve sıcak anılar, derin izler bırakarak...

Sevgili Özcan’ı, aramızdan ayrılışının 3. yılında, Eleni Karaindrou’nun Vals’ini dinlerken, O’nu bir kez daha düşünelim...

Kendisi için; “Fotoğraf sanatçısı değil, sokak fotoğrafçısıyım.” diyordu.. Ama yine kendi için söylendiği gibi, en çok da “Sokak çocuğuydu”. Evet, hem de en iflah olmazından… “Sokak çocuğu”…. Çoğumuzun ezberini bozan bir benzetmedir bana kalırsa…. Özcan’a uyar. Özcan da sadık kalır bu söze… Ailesine de değer veren bir ‘Sokak çocuğudur’ aynı zamanda…Sadece çektikleriyle değil, ‘çekmedikleriyle’ de iyi fotoğrafçıdır o…