MANŞET

Festivalin her etkinliğinde tek te bahsetmenin güçlüğünü ve uzun olacağını takdir edersiniz. FEFSAD instagram sayfasında zaten fotoğraf ve videolarla bunu yapıyor. Burada benim için öne çıkanlardan bahsetmeye çalıştım. Birbirimizi bildiğimiz için hiçbir arkadaşımın alınganlık yapacağını düşünmüyorum.

Ancak Adams’ın yöntemini uygulamak için çok iyi karanlık odacı olmak gerekiyordu. Günümüzde telefonla şipşak fotoğrafları çekenlerin buna aklı ne de zamanı yeterdi. Ama buna rağmen kullanıcılar -nedense- HDR uygulamasını çok sevdiler. Adobe Photoshop bile programında “HDR” seçeneğini program ekranında kullanıcının gözüne sokacak bir yere konumlandırdı.

Dayanamadım kameramı çıkardım, yan gözle baktı, gördü. "Ben amatör bir fotoğrafçıyım, sizin bir fotoğrafınızı çekmek istiyorum izin var mı" dedim. Lafım biter bitmez "Çek" dedi. İç ortam hem çok loş hem de çok karmaşıktı. Önceden f/5.6 diyaframda ayarlı kalmış kameramın ışık ölçeri 1/30 saniye enstantane veriyordu. Ben ise en az 1/250 saniye istiyordum. O sırada aklıma ne zamandır denemek istediğim o teknik geldi; filmi zorlamak.

Evet, zordur.
İç mekan çekimlerinde filmle fotoğraf çekmek dijitale göre daha zordur. Bunun nedeni çok basit; dijital sensörlerin gölgelerde daha fazla, parlak alanlarda ise daha az bilgi yakalamasıdır.

Fotoğrafçılıkta aradığınız son teslim tarihlerine uymak ve kolaylıkla ilgili şeylerse, üzgünüm film size göre değil. Film fotoğrafçılığının, dijitalin taklit edemediği belirli bir büyüsü hala var. Her film kamerasının kendine özgü özellikleri vardır ve fotoğrafların nasıl çıkacağını asla tam olarak bilemezsiniz. Dijital kameralarda elde edemeyeceğiniz bir yaratıcılık ve gizem duygusu var ve bu sizi içine içine çeker.