Film Fotoğrafçılığı

Dayanamadım kameramı çıkardım, yan gözle baktı, gördü. "Ben amatör bir fotoğrafçıyım, sizin bir fotoğrafınızı çekmek istiyorum izin var mı" dedim. Lafım biter bitmez "Çek" dedi. İç ortam hem çok loş hem de çok karmaşıktı. Önceden f/5.6 diyaframda ayarlı kalmış kameramın ışık ölçeri 1/30 saniye enstantane veriyordu. Ben ise en az 1/250 saniye istiyordum. O sırada aklıma ne zamandır denemek istediğim o teknik geldi; filmi zorlamak.

Evet, zordur.
İç mekan çekimlerinde filmle fotoğraf çekmek dijitale göre daha zordur. Bunun nedeni çok basit; dijital sensörlerin gölgelerde daha fazla, parlak alanlarda ise daha az bilgi yakalamasıdır.

Ara sıra evde kendi kendime flaş deneme çekimleri yaparken her ne kadar alaylı fotoğrafçı olarak düzgün ayar yapabiliyor olsam da işin başlangıcı yine ayarları doğru yapmaya gelip dayandı. Ama pozometrem artık yoktu.

Çektiğiniz fotoğrafların kendi çabanızla negatif üzerinde belirmesini görmek adeta bir sihir gibi! Teknik yönün yaratıcılıkla birleşimini deneyimleyip ve bunu bizzat yaşamak inanılmaz tatmin edici;

Nikon fanatiklerine Nikkormat FT2'yi ne kadar sevdiğimi söylemeyin sakın. Eğer sorarlarsa da, 10 dolarlık Kullan-At analog makinemle fotoğraf çekmeye gittiğimi söylersiniz.

Fotoğrafçılıkta aradığınız son teslim tarihlerine uymak ve kolaylıkla ilgili şeylerse, üzgünüm film size göre değil. Film fotoğrafçılığının, dijitalin taklit edemediği belirli bir büyüsü hala var. Her film kamerasının kendine özgü özellikleri vardır ve fotoğrafların nasıl çıkacağını asla tam olarak bilemezsiniz. Dijital kameralarda elde edemeyeceğiniz bir yaratıcılık ve gizem duygusu var ve bu sizi içine içine çeker.

O yıllarda fotoğraf çektirmek zahmetli işti ama, fotoğraf çekmek de hiç kolay değildi. Dünya daha dijitalleşmemişti, fotoğraf da kimyasaldı. Şimdi cep telefonunun minik merceğine bakıyorum, bir de çevirip ekranına bakıyorum, ışık o mercekten girip bu ekranda şıp diye fotoğraf oluveriyor. Koskoca süreç bu ikisi arasında kotarılıveriyor.

Fotoğraf makinanıza taktığınız sadece bir film değil…
Bir his. Bir renk. Bir an. Ve bir şarkı…
İşte Kodachrome budur…

Hangi kamerayı ve hangi tekniği kullanırsanız kullanın; fotoğraf hayal kurma, düşünme, görme, hissetmenin bileşkesi eşliğinde sanatın diğer alanlarıyla var olacaktır. Bizimki işe biraz farklılıkla bir çok fotoğrafçının uğraşmadığı işlerde çaba sarf etmek ve biraz da heyecan macera yanı…

Üzerinden “çok uzun” diyemeyeceğimiz bir zaman geçti. Hatırlarsınız, “Analog Fotoğrafçılık ve Film Kullanmak” yazımızda gelinen nokta hem benim hem de Sebahattin’in çektiği filmleri ara vermeden banyo edip taramayla noktayı koyduktan sonra yazının “sona kalan sözler” kısmında yolunda gitmeyen şeyler olduğundan bahsetmiştim.

Böyle bir bölümü iki üç kişinin sürüklemesini beklemek biraz hayal olmaz mı? Dolayısıyla siz sevgili ve değerli okur-takipçilerimizden şu gibi katkılar bekliyoruz

50mm, bazı şeyler için işe yarayan ortalama bir odak uzaklığıdır ve portreler için iyidir, ancak kadrajda biraz nefes alma alanına ihtiyaç duyan bir sokak veya belgesel fotoğrafçısıysanız sizi çileden çıkarma potansiyeline sahiptir.

Birkaç ay önce hobi olarak film fotoğrafçılığına başladım. Dıştan görünüşte "mükemmel" gibi algılalnan dijital dünyadan sıkılmıştım galiba. Bir kontrast ve heyecan özlemi çekiyordum. Hayatın güzelliğini çekim sonrasında düzenlenmemiş karelerde görmek istiyordum, Photoshop ve filtreler olmadan bir hayat nasıl olabilirdi?

Fotoğraflarımda farklı bir bakış açısı sunarak hayatın her anını, gözüme hoş gelen anları kaydetmeye gayret ediyorum. Bunun yanı sıra belli bir konu üzerine çalıştığım projelerim var ve bu kapsamda fotoğraf üretmeye devam ediyorum.

Sunny 16 Kuralı, açık ve güneşli bir günde ƒ/16 diyafram ve 100 ISO ile aynı olan bir enstantane ile iyi pozlanmış çekimi elde etmeyi sağlar.

Sonunda Sebahattin yazıyı yayınladı. İçeriğini bilmeme rağmen tekrar okuması keyifli bir yazı olmuş. Birbirimizin yazılarına yorum yapmak veya karşılık vermek gibi bir adetimiz olmamasına rağmen Sebahattin ile konuşurken “yorum hakkımı saklı tutuyorum” diye kapıyı aralamıştım. Ancak yazısı öyle böyle yorumla geçiştirilecek türden değil.

Dijital kameraların ve yakalanan görüntüleri doğrudan LCD ekranda görme olanağının olduğu günümüz dünyasında, fotoğrafçılar bir fotoğrafı görselleştirmek için gereken becerilerin bir kısmını kaybediyorlar

Okuyacağınız yazı belki de blog sayfamızda yayını öncesinde ve muhtemelen sonrasında bir daha hiçbir örneği olmayacak kadar ukalalık ve ego dumanları tüten bir tarza sahip olarak ele alındı. Ya da ukalalık ve egonun vıcık vıcık olduğu tarz da mı desem?

Olay şuydu; Nisan ayında Hollanda’ya giderken analog makinayı da yanıma alıp birkaç makara film çekme hevesindeydim. Makinayı çantaya koydum, filmi de yanına. Bir de ne olur olmaz diye bir dijital makinada çantada yerini aldı. Seyahat boyunca çanta kâh sırtımda kâh elimde kâh uçağın kabindeki bagaj yerinde kâh kahve molasında sandalyenin üstünde seyahat etti. Yan döndü düz durdu…

Sebahattin’in yayınladığı “gürültü azaltma” üzerine olan yazıdaki güncel adıyla “gürültü” ya da eskilerin deyimi ile “gren” fotoğrafçıların üzerinde çok durduğu bir problem. Ancak dijital fotoğraf makinası kullananlara “Allah başka dert vermesin” dersek yeridir.

Bir önceki yazıdan geldiğimiz nokta burası. Sanki sürekli renkli film banyo ediyormuşum gibi işi “cevap bekleyen sorular” kısmına getirdim. Ancak renkli film banyosu hakkında onlarca makale okuyup onlarca video izleyince insan kendini yıllardır renkli film banyosu yapıyormuş gibi hissediveriyor.

Dijitalde ağzımızdan düşürmediğimiz “piksel” ifadesinin filmdeki karşılığı “gren” dir. Yani görüntü, gümüş tuzlarından oluşan bu grenlerin ışığa göre kümeleşerek bir arada olmasıyla ortaya çıkar.

Yazıda ilgi çekici bulduğum orta format fotoğraf makinalarını çok kısaca anlatmaya çalıştım. Daha fazlasını merak eden okuyucularımız ilgi duydukları modelleri internette aratarak neredeyse sınırsız inceleme yazısı ve videoya erişmeleri mümkün.

Fotoğrafı konuşup yazarken bahsetmediğimiz ya da çok dikkatimizi vermediğimiz bir tarafında “Tarayıcılar” yer alıyor. Herhalde film kullanımının gündeme gelmediği teknoloji dünyasında bunu normal karşılamak gerekiyor.

Manşette yer alan fotoğrafları 48 yıl arayla birbirine bağlayan değişmeyen iki duygu var: Çocukların bakışlarındaki saflık ve masumiyet. Onlar bizim geleceğimiz.

Eugene Smith çok iyi fotoğrafçıymış. Minamata’yı fotoğraflarken gerçekten hayatını tehlikeye atmış. Ama kişiliğinden ödün vermemiş. Bence Japon sevgilisinin de payı olmuş. Sevgisi ve şefkati olmasaydı belki savrulurmuş çok yanında olmuş sahip çıkmış fotoğrafı öğrenmiş. Ayakta tutmuş. Üç yıllık süreçte fotoğraf çekimleri tamamlandıktan sonra 1974’de Minamata’dan ayrılıp Amerika’ya dönüyorlar ve 1978’de hayata gözlerini yumuyor.

Birol Üzmez

Balıkçı denilince aklınıza nasıl bir şey gelir bilmiyorum. Envai çeşit balıkçı var; Kıyı şehirlerinde, kasabalarında ve köylerinde kendi teknesiyle denize açılıp olta atan ya da küçük bir ağ atanı da. Bu balıkçılar bir nevi Ernest Hemingway’in Kübalı bir balıkçıyı anlatan “İhtiyar adam ve deniz” hikayesindeki gibilerdir. Yalnızdırlar…

H. Mert Turan

Bursa denilince genelde akla -bana böyle olmasa da- hemen iki şey gelir: İskender kebap ve Uludağ. Zeki Müren ayrı bir yerdedir. Dağ, zihni direkt “kar” ile ilişki kurdurur.

Okyar Atilla

Hayatımız bilerek ya da farkında olmadan yaptığımız planlar içinde yaşadığımız uzun soluklu bir proje midir? Zaman zaman başkalarının projelerinde yer alıyor muyuz? Hani “yollarımız kesişti” dediğimiz türden.

Tekrar Film kullanmaya döndüğümden daha önce bahsetmiştim. O zaman elimde Nikon N-90 S gövde vardı. Ancak bu gövde Nikon “G” serisi objektiflerde diyafram ayarına imkan tanımıyordu. Ben de gittim teee Nikon’un memleketinden F-100 gövdesinden aldım. Tokyo’dan.

Adını söylemeyecekti. Bunu ruhumda hissettim. Ancak yüzünü biraz görebilmiştim. Kısa kesildiği belli olan, belki de erkeksi bir kesim diyebiliriz, yer yer beyazlamış uçları görünen saçlar, irice burun ve yuvarlak çenesi. Gözleri hala şapkanın gölgesindeydi. Parmakları boştu. Ancak herhangi bir yüzük izi de yoktu. Muhtemelen hiç evlenmemişti.

"Fotoğrafın sanat olabilmesi içinde kişinin zihninde üretmiş olduğu fotoğrafları bir yönetmen edasıyla kurgulamasıyla ortaya koyması gerekir. Eğer ben gördüğümü fotoğraflıyorsam, o görüntü olmazsa ben onun fotoğrafı çekmem. Ben ona mahkumum. Dolayısıyla bu tam sanat olmuyor."

-Soner Yaman

Şimdi "Çağımız dijital çağ, nerden çıktı bu ASLR?" diyeceksiniz. Sakin… Anlatıcam. Hele bi arkanıza yaslanın, elinize çayınızı, kahvenizi ya da sevdiğiniz içeceğinizi alın. Tamam mı? Başlıyorum.

Benim fotoğrafçılıkla tanışmam, gideceğim İngilizce yaz kampında hatıra olur düşüncesiyle fotoğraf çekme hevesi ile başladı. Orta ikinci sınıfta olduğuma göre, yıl 1968 olsa gerek....