Sebahattin Demir

Birçoğumuz sonbahar yapraklarını büyük manzara ihtişamı içinde fotoğraflamayı severiz, peki doğa ananın mucizesiyle muhteşem renklere bürünmüş bu yapraklar ve renklerle yakından ilgilenmek için zaman ayırmaya ne dersiniz? Ben öyle yaptım.

Genç bir adam elinde kredi kartıyla şehrin en büyük fotoğrafçı mağazasına girdi. Öncesinde mağazanın vitrini önünde en az bir 15 dakikasını geçirmişti. İçeri girer girmez tüm rafları dikkatlice incelerken, dış görünüşünden oldukça deneyimli olduğu izlenimi uyandıran bir satış sorumlusu yanına geldi

"Size nasıl yardım edebilirim?".

Umutlarımızın ve hayallerimizin peşinde koşarken bir yandan da önümüze çıkan engeller ile mücadele ediyoruz. İçinde bulunduğumuz durumdaki inişler ve çıkışlar hedefimize ulaşmamızı geciktirse de sebat ederiz. Hedefimize ne kadar sıkı kilitlenip onu zihnimize ne kadar derin kazırsak, karşılaşabileceğimiz dönemeçler ne kadar çok olursa olsun bizi rotamızda tutar.

Bu yazıyı, okumuş olduğum "Umut" temalı bir makalenin içler ürpertici bir bölümünden etkilenerek yazmaya karar verdim. 1957 yılında fareler üzerinde yapılan korkunç bir deneyle başlıyor yazı. Saygın bir üniversitede Curt Richer adındaki bir Profesör, bir fareyi su dolu bir kovanın içine bırakmış.

Geçtiğimiz hafta sonu eşimle birlikte sıkça yaptığımız şeyi tekrarladık; İzmir köylerinden birini seçip yola çıktık. Köydeki sabah kahvaltımızda köylülerin "Nereden geliyorsunuz, kimlerdensiniz ..." gibi sorularını cevaplarken kulağıma bir sesin gelmesiyle irkildim; "Üç korner bir penaltı".

Geçtiğimiz hafta sonu, yakın bir arkadaşımı ziyaret etmek için eşimle birlikte günübirlik bir seyahate karar verdik. Arkadaşım ne zamandır bu ziyaretimiz için bana baskı yapıyordu. Ziyaret edeceğimiz yer, benim gibi tutkulu bir fotoğraf gönüllüsü olan çok yakın arkadaşım Cengiz'in birkaç yıl önce satın alıp, kendi zevklerine göre yeniden inşa ettirdiği şehir dışındaki çiftliğiydi.

Tüm hücrelerinde hissettiği o sonsuz huzurla Mısır çarşısına doğru yürürken elindeki bozukluklara şöyle bir baktı ve gülümsedi. Dönüşte martıların simit parası çıkmıştı! İçinden mırıldanmaya başladı:

Beni mutlu edecek şey, senin paran değil.
Sıyrıl bütün önyargılarından..
Hoş geldin aslıma!
İşte ben böyleyim.
İşte ben böyleyim…

Ben fotoğrafı yazmaya başladıktan sonra öğrenmeye başladım. Geçenlerde değerli dostum Okyar ile sohbet ederken, fotoğrafçılıkla ilgili bilgilerimin önemli bir çoğunluğunu blogger olmaya karar verdikten sonra öğrendiğimden bahsetmiştim. "Yapacaksan elinden gelenin en iyisini yapmalısın" disiplini nedeniyle, yazacağımız konu hakkında bolca araştırma ve gözlem yapmak, yayınlar okumak, denemeler yapmak, öğrenmek için sonsuz bir pencere açıyor bizlere.

Yolda yürürken Temel'in yolunu hırpani bir adam kesmiş "Allah rızası için, acıyın şu fakire" demiş. Temel, acıklı acıklı adama bakmış "Çok aciyrum sana uşağum" demiş ve yürümeye devam etmiş.

Sanırım İlkokul 2 ya da 3'üncü sınıfa yeni başlamıştım ve mevsimlerden sonbahardı. Ama İzmir'de yaz devam ediyordu, tıpkı Eylül'ün son günlerini yaşadığımız şu günlerdeki gibi.

Hangi alanda olursa olsun, "İlerleme" her zaman bazı dezavantajları da beraberinde getiriyor. Tabi bu dezavantajlar kimilerine göre avantaj oluyor. Örneğin, çevrimiçi bankacılık ve yatırım...

Fotoğrafçılar mutlu insanlar. Bunu ben demiyorum, Amerikan Kişilik ve Sosyal Psikoloji Dergisi tarafından yayımlanmış kapsamlı bir çalışma söylüyor. "Fotoğraf çekin, her şeyden daha fazla keyif alacaksınız" diyor.

Merhaba! Ben Sebahattin,

Ve artık yeni bir hayatım daha var.

Geleneksel bir kariyere yeni bir yaşam biçimi ekleyip, hobi fotoğrafçısı ve blog yazarı olarak yeni bir yola çıktım.