Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi

32
Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi

Sanırım İlkokul 2 ya da 3’üncü sınıfa yeni başlamıştım ve mevsimlerden sonbahardı. Ama İzmir’de yaz devam ediyordu, tıpkı Eylül’ün son günlerini yaşadığımız şu günlerdeki gibi. Okuldan eve döndüğümde evimizde misafirlerin olduğunu kapımızın önündeki yabancı ayakkabılardan anlamak çok da zor değildi. Eve girdiğimde, simasını hayal meyal hatırladığım, Almanya’da yaşayan, sonradan fotoğrafçılık ile ilgilendiğini öğrendiğim bir akrabamız ve onun eşi ve çocukları ile karşılaşmıştım. Onlar da kalkmak üzereydiler ve beni bekliyorlardı. Akrabamız olan Güngör ağabey elinde bir fotoğraf makinesi tutuyordu ve ben o zamana dek bu kadar teferruatlısını görmemiştim. Ayrılmadan önce birlikte fotoğraf çekilmek istiyorlardı. Çekim için taraçaya çıktık. Neden şaşırdınız, biz İzmir’de, evimizin en üst ve çatısı olmayan kısmına “taraça” deriz, tıpkı çekirdeğe “çiğdem”, simite “gevrek”, miskete “meşe” dediğimiz gibi 😉 .

Güngör ağabey önce bizleri toplu halde birkaç poz çekti, her poz çekişinden sonra makinede birtakım işlemler yapıyor, arkasından diğer pozu çekiyordu. Sonra bu karelerin birinde kendisi de olmak istedi ve kamerayı bana verdi ve devam etti:

  • “Bak Sebahattin, şimdi kamerayı göbek hizanda tut, şu üstteki ekrandan bizi göreceksin, o ekranın içine bizi yerleştir, sonra şu düğmeye sonuna kadar bas.”

Bana söylenenleri harfiyen yerine getirdim, “çıtak” diye bir ses geldi. Güngör ağabey kamerayı benden aldı ve yine benim anlayamadığım birtakım işlemler yaptı, üst taraftaki kapağı koli kapatır gibi üst üste katlayarak kapattı, sonra çantasına koydu. Giderken de, fotoğraflarımızı Almanya’dan mektup ile göndereceğini söylemeyi unutmadı.

Üzerinden tam olarak ne kadar zaman geçti hatırlamıyorum, bir gün postacı bir zarf getirdi. Zarf Güngör ağabeyden geliyordu, zarfı açtığımızda hemen 4-5 adet fotoğraf gözüme çarptı, tabi ki hepsi siyah-beyazdı, hızlıca hepsine baktım. O da ne? İçlerinde benim olmadığım fotoğraf neredeyse hiç seçilmiyordu, çok bulanıktı. Sizce bu kimin çektiği fotoğraf olabilir? Elbette ki benim çektiğim fotoğraftı 😥

Zarfın içinde bir de mektup vardı. Açıp okumaya başladık, selam sabah kısmından sonra bana bir not yazmıştı;

Sebahattin, sana o gün kamerayı verdiğimde neleri yapman gerektiğini anlattığımı sanıyordum, en önemlisini atlamışım, çekim yaparken kamerayı titretmemeni söylemedim. Benim hatam!

Güngör

Evet, ben, fotoğraf çekerken kameranın titretilmemesi gerektiğini, bundan yaklaşık 40 yıl kadar önce bu tecrübe sayesinde öğrenmiş oldum.

Ama Güngör ağabeyin kamerasını hiç unutmadım. Yandaki resimdekine benzer birşeydi. Bana o zamanlar uzay aleti gibi gelmişti. Gülmeyin, televizyonun daha evlerde yaygın olmadığı, en önemli eğlencenin radyodan ibaret olduğu, internet gibi şeylerin varlığından dahi haberdar olunmayan zamanlardan bahsediyorum. Bizim radyomuzun üzerinde bile bu kadar çok düğme yoktu.

Yanda görülen kamerayı Fh Fotoğrafçılık stüdyosunun sahibi yakın dostum Fatih Özkadir’in ofisinde gördüm. Bu yazıyı yazmama neden olan anılarımı hatırlamamı sağlamıştı.

Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi

O zamanlar içimde bir merak uyanmıştı. Evimize çok yakın bir yerde, meydanda bir fotoğrafçı vardı, adını hiç unutmuyorum; “Billur Foto”. Okul ve diğer fotoğraf ihtiyaçlarımız için buraya giderdik. Artık o dükkana gidişlerimde hep farklı gözlerle bakardım; fotoğrafçı ağabey önce bizi bir fonun önüne getirir, çeşitli yönlerdeki ışıkları ayarlar, sonra arkadaki bir odadan üzeri mat bir dikdörtgen levha getirip onu fotoğraf makinesinin yan tarafındaki bir kızağa dik şekilde yerleştirirdi. Sonra elindeki kablolu şırıngaya benzeyen bir düğmeye basar, flaşlar patlar ve fotoğraf çekilmiş olurdu.

Benim için fotoğrafın tarihi budur. Ardından ortaokul, lise, üniversite, iş güç, evlilik, çoluk çocuk… İçimdeki fotoğraf ve fotoğrafçılık hevesi hiç dinmedi. İlk renkli film alıp fotoğraf çektiğim anı dün gibi hatırlıyorum, acaba bu kareler nasıl çıkacaktı. Bunu anlamak için çok fazla beklememek adına, tüm şeridi bitirip, hemen tab ettirmeliydim. Üstelik o kadar da çok para vermiştim o filme. Bana fotoğraflarımın baskısının iki gün sonra olabileceğini söylemişti fotoğrafçı, o iki gün iki yıl gibi geçti benim için. Fotoğraflar çıktığında yaşadığım heyecanı anlatamam, hepsi birer sanat eseri gibi gelmişti bana. Şimdi o fotoğraflara baktığımda, gülümsüyorum sadece.

Fotoğrafa yeni başlamış genç dostlarımız için bu yazdıklarım çok şey ifade etmiyor olabilir, anlıyorum sizi. Ancak, hangi devirde yaşıyorsanız yaşayın, hangi kameralarla çekerseniz çekin, İlk 10Bin fotoğrafınız en kötü fotoğraflarınızdır. Fotoğrafçılık da her iş gibi, deneyimlerle ve tekrarlarla gelişiyor.

Fotoğrafçılık, her zaman popüler hobilerden biri oldu. Çünkü tek başınıza, istediğiniz zaman yapabiliyorsunuz. Size eşlik edecek arkadaşlar bulmak zorunda değilsiniz, mevsimi yok, yeri ve saati yok.

Şimdilerde sıkça şahit oluyorum; “Fotoğrafçılık, dijital kamerayla mı yoksa analog kamerayla mı daha iyi öğrenilir?”… Ya da, “Dijital kamerada “M” Manuel çekim modu mu daha öğretici olur, Otomatik “P/S/A” modlarından biri mi?” Bunun daha abartılısı da var, “Çarpanlı gövde mi yani APS-C ya da Tam kare mi yani Full Frame?”

Elbette bu soruların çok değişik ve haklı cevapları vardır, her biri kendi içerisinde mantıklı temellere dayanıyordur. Şu doğrudur ya da yanlıştır denilemez, kişiyle ve ilgilendiği konularla, fotoğraftan ve fotoğrafçılıktan ne beklediğiyle doğrudan ilgilidir. Ben o topa girmemeyi tercih ediyorum, rahat ediyorum 🙂

Fotoğrafçılık gerçekten pahalı bir hobi midir?

Benim ilk DSLR kameram Nikon D5100 olmuştu. 18-55mm kit lensi ile birlikte 55-200mm bir tele objektif almıştım, bu sete daha sonra Nikkor 50mm f/1.8G lens katıldı. Çektiğini hemen görebilmek, beğenmediysen bir tane daha çekebilmek ve bunu hafıza kartı dolana kadar tekrarlayabilmek güzeldi. Geçen hafta sonu ekipman dolabımı düzenlerken çantasında uzun zamandır duran D5100’ümü açtım, ne kadar hafifmiş! Açma kapama düğmesini çevirdim, çalışıyordu. Kaç yıldır kullanmadığım halde içindeki batarya hala yaşıyordu!

İlk göz ağrıma kıyamadım ve onunla bir çekim turuna çıkmaya karar verdim, yalnızca onunla çekeceğim fotoğraflardan oluşan bir tur olacaktı bu. Bunun için bir tatil günümü, bu Cumartesi gününü seçtim. Nikon D5100’üme 50mm objektifimi taktım ve yollara düştüm, yanıma aldığım küçük sırt çantamda yalnızca 55-200mm objektifim vardı, elimde ise o “küçücük kamera”!

Şimdi, benim o anki duygularımı anlayamıyor olabilirsiniz. Ancak, henüz 2 hafta önce döndüğümüz ve Almanya’nın Würzburg kentinden başlayıp Füssen şehrinde sona eren üç haftalık, Almanların “Romantische Strasse” dedikleri Romantik Yol gezi turumuzda, Alp’lerin eteklerindeki şu halimi görünce belki beni anlayacaksınız:

Romatische Strasse, Nikon D850 ve Olympus OM-D O-M1 MII

Bu fotoğrafımda gördüğünüz ve arkamdaki sırt fotoğraf çantamda görmedikleriniz şunlar:

  • Nikon D850 DSLR ve AF-S Nikkor 70-200mm f/2.8E FL ED VR objektif,
  • Olympus OM-D E-M1 MII kamera ve M.ZUIKO Dijital ED 12-40mm f/2.8 Pro Lens,
  • Sarı çanta içerisinde ND Soft ve Hard, Grad ve Polarize LEE filtre setlerim,
  • Sırt çantamda, Sigma 35mm f/1.4 DG HSM Art ve AF-S Nikkor 16-35 f/4 ED VR objektiflerim,
  • Nikon SB-910 flaşım ve pilleri,
  • Sırt çantamın yanında asılı seyahat üçayağım,
  • Yedek bataryalarım, hafıza kartlarım ve şarj adaptörlerim,
  • Ve sağanak şeklinde yağan bir yağmur…

Şimdi siz üzerimde ne ağırlıkta bir yük taşıyordum diye hesaplama yapmadan ben size söyleyeyim; yaklaşık 12 Kg. Biliyorum, çünkü tarttım 😉 Beni bir de, elimde yalnızca Nikon D5100 kameramla ve yaklaşık 30 derece pırıl pırıl bir havada İzmir sokaklarında hayal edin, o duygumu anlayacaksınız!

Bugün, şimdiki ikinci el piyasa değeri toplamda 1.500 Lira bile tutmayan, D5100 kameramla bu güzel günün tadını sonuna kadar çıkardım. İşte, bu günden kalan karelerden birkaçı:

Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Alsancak Kordon’da çiçekçi bir kadın
Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Bu fotoğrafı çektiğim ortam üzerindeki brandalar nedeniyle fazlaca karanlıktı.
O nedenle ISO’yu 3200’e kadar arttırmak zorunda kaldım.
Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Kemeraltı, İzmir

Şimdi 55-200mm objektifimizi takalım ve Basmane sokaklarına bir göz atalım:

Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Basmane, arka sokakları
Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Basmane, arka sokakları

Bir de HDR örneği yaptım. Aşağıdaki fotoğrafı 0, -1 ve +1 EV olmak üzere 3 fotoğraf ile basamakladım:

Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
Basmane’nin arka sokaklarından bir pencere

Şimdi biraz JPEG ve “Picture Control” ayarı Vivid – Canlı şekilde, biraz daha Kordon. Yavaş yavaş hava kararıyor:

Fotoğrafçılık. Yeri ve zamanı olmayan hobi
İzmir, Kordon

Yukarıda bahsettiğim, yeni sona eren Romantik Yol gezimizde her günümüz öyle olmadı elbette, güzel havalı birçok günümüz de oldu, şöyle mesela:

Romatische Strasse, Nikon D850

Sonuç

Bence fotoğrafçılık çok pahalı bir hobi değil, onu pahalı bir hobi haline dönüştüren bizleriz. Bizdeki, “iyi ve pahalı ekipman eşittir iyi fotoğraf” yanılgısı ve Yeni kamera satınalma sendromu. Bu işin profesyoneli değilseniz, ekmeğinizi oradan kazanmıyorsanız, çılgınlar gibi para harcamak yerine şunu yapın: Fotoğrafınızı geliştirin, daha fazla ekipman almayın.

Hangi çekim modu hoşunuza gidiyorsa onu kullanın. Ben, “M” Manuel çekim modu ile başladım, siz belki “A” Diyafram öncelikli veya “S” Enstantane öncelikli çekim modu‘nu seversiniz.

Şimdi düşünüyorum da, fotoğrafçılık hobim ile ilgili doğru yaptığım en önemli şeylerden biri, fotoğraf kulüp ve derneklerine, sosyal medyada fotoğrafçılık ile ilgili gruplara üye olmakmış. İzmir’de İFOD (İzmir Fotoğraf Sanatı Derneği) ve Artlens Görsel Kültür Atölyesi üyesiyim. Ayrıca Nikon kullanıcıların tek adresi olan bir forum sitesinin Forum Editörlüğünü yapıyorum. Bu camiada birbirinden değerli birçok kişi işe tanıştım, yakın dostlar edindim. Sıkça fotoğraf turları düzenliyoruz, sergiler açıyoruz. Her gün yeni şeyler öğreniyorum, bildiklerimi paylaşmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Eğer fotoğrafçılık konusunda ilerlemek istiyorsanız size de tavsiye ederim, çevrenizdeki fotoğraf kulüplerine katılın.

Size bir sır vereyim mi, aramızda kalsın ama; Tamam, D5100’üm çok hafif ve şirin, ben galiba sırtımda 12 Kg ekipman ile gezmeyi daha çok seviyorum!

Fotoğraf çekenler daha mutlu oluyor demiş miydim?

Bunlar benim acizane düşüncelerim. Siz de bu konudaki görüş, düşünce ve yorumlarınızı aşağıdaki “Yorumlar” kısmından benimle paylaşın.

Işığınız bol olsun!

Yazımı okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yazılanların ilgisini çekecek birini tanıyorsanız lütfen "Paylaş" kısmından onlara iletin.


Sizlerden gelecek yorumları çok önemsiyorum.
Lütfen aşağıdaki "Yorumlar" kısmından benimle paylaşın.


Yeni içeriklerden ilk siz haberdar olmak istiyorsanız hemen abone olabilirsiniz.

Abonelik kaydınız başarıyla alınmıştır.

Bir hata meydana geldi, lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.

avatar
15 Yorum konuları
17 Cevaplar
16 Takipçiler
 
En çok tepki verilen yorum
En yeni yorum dizisi
16 Yorum yazarları
OsmanMustafa kadirSumru Sinem G.dr soner recai önerAleyna m. Son yorum yazarları
  Abone ol  
En Yeniler Eskiler Beğenilenler
Bana bildir
Murat G
Ziyaretçi
Murat G

hocam yine çok içten ve samimi yazmışsın .. bir solukta okudum valla .. taraça ya çok güldüm .. biz de tarasa derler ona 🙂 .. süpersin tebrikler ve ayrıca teşekkürler hocam .. emeğine sağlık

Yasar
Ziyaretçi
Yasar

Elinize sağlık , cok akıcı yazı olmus gercekten.

İbrahim
Ziyaretçi
İbrahim

Yazınızda kendinizi dahil etmeniz ayrı bir fark yaratıp bağımlılık yapıyor.Teşekkürler

Levent Savaseri
Ziyaretçi
Levent Savaseri

Cok samimi cok keyifli ve benim gibi bu ise yeni gonul verenler icin moral verici bir yazi olmus.Tebrik eder yazilarinizin devamini dilerim.

Ahmet Tevfik Ceritoğlu
Ziyaretçi

Çocukluk anınız beni de çocukluğuma götürdü. Ben dokunma bozulurla büyüdüm. Titretmeyi çok güzel ifade etmişsiniz. Yazınızın içeriğini sevdim çünkü dokundu yarama. Paylaşımınız için teşekkür ederim. Canon 60D ve en sevdiğim lenslerim 24-70, 70-300, alıp kullanmadığım 100 makroyu elimden çıkaralı neredeyse bir yıl olacak. Ağır geliyor bahanesiyle sattım. Ağır geliyordu. Siz 12 kiloyu seviyorsunuz.
Aynasıza geçiş yapacaktım. Karar veremedim. Çünkü o kadar da hafif değillermiş. Ben karar veremedikçe doların kanatlarında aynasız uçtu:) O arada İphone 8 aldım. Onunla ve ikinci makinem kompakt panasonic lumixle 35mm’le bir yaz geçirdim. 2011’den beri 10,000 fotoğrafı aştım:)
Hâlâ düşünüyorum. İyi makina sahibi olmak isteyenlere sözüm yok. Her zaman diyorum paran varsa gerçekten ne istediğini biliyorsan, al. Bununla birlikte içimde oluşan “onca parayı” sendromunu yıkamıyorum. Markaların teknolojiyle oynayarak yıllık küçük değişimlerle yeni modellerle istismarı da canımı sıkıyor. Makinayı alıp 100 özelliğinden sadece 20 sini kullandığımızın farkında mısınız? Telefon rehberimizdeki yüzlerce isimler gibi.
Derin bir nefes aldığımı fark ettim:)
Dedim ya Doktor Bey yarama dokundunuz. Gerçekten ne istiyorum? Ne çekmek istediğimi biliyorum lenslerimi de biliyorum ama makina olarak sorumun yanıtını henüz bulamadım.
Paylaşımlarınızı içten buluyorum. Yolunuz açık olsun:)

Ali Erkan
Ziyaretçi
Ali Erkan

Cok guzel bir yazi katiliyorum cok begendim elinize saglik sadece ekipman alma olayina katilmadim insanlarin imkani parasi vardir keyfine gore haraket eder tabiki 42 mp sellik bir gövdeyle 16 mp sellik bir govde ayni olamaz nasilki bir mercedesle bir renaultun bir olmayacagi gibi (bu arada asagilamak gibi anlasilmasin diye yaziyim kendiminde 2004 model kangosu var ilk sahibiyim hala severek kullaniyorum) diyecegim oki yaziniz cok faydali ekipman alma olayi tavsiyesini cikarsak tesekkurler

Okyar Atilla
Ziyaretçi

Günaydın, yorumum fotoğrafa başladığım ilk yılları anlatmak olurdu. Ancak burası için çok uzun. Blogunuza misafir kabul ederseniz yazımı size gönderirim. Değerlendirirsiniz yayınlamaya uygun bulursanız yayınlarsınız. Cumartesi için haber verseydiniz sizi Ödemiş’e götürürdüm.

Osman Zihni ERENLER
Ziyaretçi
Osman Zihni ERENLER

Okumuş olmaktan dolayı mutlu olduğum, fevkalade yararlandığım bir makale. Teşekkür ederim

Öner BÜYÜKYILDIZ
Ziyaretçi
Öner BÜYÜKYILDIZ

Hoş geldiniz Sebahattin bey,
özledik sizi.

Gürcan A. İçler
Ziyaretçi
Gürcan A. İçler

Sabahattin bey
Sizi kısa süredir takipteyim
Ama çok yakından tanıyor gibiyim
Çok samimi ve içten yazıyorsunuz
Çok önemli bir özellik kutluyorum sizi
Beni 20 sene öncesine götürdü bu yazınız
40 sene önce ben yoktum henüz 😀
Lütfen böyle devam edin
Fotoğrafla ilgili yazı bulamazsanız güncel yazın
Eminim onda da çok iyi yazılar çıkacaktır
Selam ve saygılarımla

Aleyna m.
Ziyaretçi
Aleyna m.

Çok güzel yerler geziyosunuz sanslısınız. sizinle birlikte bizde geziyoruz. elinizdeki makineler biri bile benim için servet herhalde ben onları yağmur altında değil gölgede bile kullanmaya dikkat ederim 🙂 tebrikler aynı zamanda teşekkürler hocam.

dr soner recai öner
Ziyaretçi
dr soner recai öner

Selamlar. 35 mm f/1.4 e-mount aynasız makina adaptörüyle beraber 35 dolara bir cctv lensi aldım.
Çok güzel arka alan bulanıklığı ve çok dar bir net alan derinliği sağlıyor. Lensin netliğini ölçmeye değer (!) bir site bulamadım. Ama kendisiyle çok hoş denemelerim oldu. Hani Art Lens dedikleri lenslerden çok farkı var mı ustaların deneyimlerini öğrenmek isterim.
Kısa heveslilik dönemimin özü, zannedersem; reklam, spor ve mimari fotoğrafçılığı dışında yüksek teknik ve teknoloji kalitesi asgari koşullar dışında pek gerekmiyor gibi.
Neden benim de olmasın yarışına devam.. 🙂

Sumru Sinem G.
Ziyaretçi
Sumru Sinem G.

Yazınızı gecikmeli de olsa az önce okudum. Çok etkilendim yazılarınız insanı içine çekiyor. Lütfen yazmayı bırakmayın ve bizi uzun süre yazısız bırakmayın. Arayı açmayın özetle☺
Teşekkürrrlerrr

Mustafa kadir
Ziyaretçi
Mustafa kadir

bizimde taraçamız vardı hala var.. babamlar hala o evde yasiyor.. toprağa çukur kazıp meşe oynardık.. beni çook eskilere götürdü yazınız.. çok şanslı bir nesiliz.. canım egemin sıcaklığı yüzünüzdende okunuyor.. çok güzel bir iş yapıyorsunuz.. imreniyorum sizin gibi insanlara.. bir yanda profesyonel iş hayatı diğer tarafta çok zevkli bir hobi bir de üstüne böyle kaliteli bir site için çalışıyorsunuz.. ayrıca çok değişik yerler geziyorsunuz.. bravo doğrusu.. ben hafta sonları evden zor çıkıyorum bazen.. yüreğinize sağlık teşekkürler..

Osman
Ziyaretçi
Osman

Çok değerli Sebahattin kardeşim
Seni böyle güzel şeylerle görmeye o kadar alıştırdın ki bizi. Bu yazı da onlardan biri olmuş. Her ne kadar tanışmamış olsam da Okyar ustanın yazısını da okuyunca mest ettiniz eşimle bizi. Canım sıkıldıkça girip yazılarını okuyorum rahatlıyorum.
Eline gönlüne kalemine yüreğine sağlık.
Kucak dolusu sevgiler bizim buralardan.