Hayatın içinden

Uçurtma sörfünden bahsedince yamaç paraşütünden bahsetmemek olmazdı. Aslında bizde yamaç paraşütünün yaygınlaşması uçurtma sörfünden biraz daha eskiye dayanır. Bendeki algısı böyle.

Yaşanmışlıklar binaları anlamlı kılandır. İşte bu yüzden  Ulucanlar Ceza ve Tutukevi, Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi, nam-ı diğer: At Ahırı, Tabutluk, Muhalif Hilton bunun için adım adım gezilmeyi ve korunmayı hak ediyor.

Çocukluğumuzun en büyük eğlencelerinden biri uçurtma uçurmaktı. Mevsim bahara göz kırpmaya başladığında içimizi uçurtma yapma heyecanı sarardı. Uçurtma yapmakta kullanılan, üzerinde ek olmayan sazları toplamak için Gediz kıyısına gidip gelmeler başlardı.

Sayın Özcan Yurdalan’ın koordinasyonunda yürütülen “Antroposen Çağda Belgesel Hikayeler” geniş katılımlı fotoğraf projesi uluslararası benzer projelerin ülkemizdeki uzantısıdır. Fotoğrafçı muhalif olduğu kadar aktivisttir. Fotoğrafçı, gelişmiş görme becerisi ile “iklim krizi” konusunda farkındalık yaratabilecek görselleri sunarak yaşama, dünyaya, evrene ve gelecek nesillere olan sorumluluğunu yerine getirme çabasındadır.

Kızmıştı. Öfkesini elinde tuttuğu dal parçasıyla toprağı eşelerken çıkarıyordu sanki. Bir yandan mırıldandığını görebiliyordum. Ormanın içinde karşılaşmıştık. Beni görmemiş olması imkansızdı ama görmezden gelmişti. Durup kısa bir süre izleyip seslendim;

– Merhaba

İnsan beyni hiçbir şeyi unutmaz. Yaşadığımız ve öğrendiğimiz her şey hafızada saklanır. Sorun bunları tekrar ortaya çıkarma yöntemini bilmememizdir. Ancak bazen bir tetikleyici ki buna “şifre çözücü” veya “kod çözücü” diyebiliriz, hiç hesapta olmayan anıları orta yere seriverir.

İklim krizi nedir diye araştırmaya başlayınca, karşıma herkesin ağzına pelesenk olmuş “sürdürülebilirlik” kavramı çıktı. Bir kavram herkesin ağzına pelesenk olduysa, mutlaka bir sözlüğe bakmak lazım. Gidip Google’ladım.

Emre Işıl

Bu sohbeti yaptığımızda kaptan June 99 yaşındaydı. Ev işlerine destek veren yardımcısının “kaptandan sonra kaplumbağalar ne olacak? Kim ilgilenecek?” gibi seri sorularına ne yazık ki “bilmiyorum” cevabını verdim. Çok iyi bildiğim şey ise onun gibi kendini adayacak birisinin olmayacağıydı. İçtenlikle yanılmayı diliyorum.

Film eleştirmeni değilim. Bir fotoğrafçı ve bir kitap-okuyucu olarak beni etkileyen bir film hakkında düşüncelerimi paylaşmaya niyetlendim. Bu aynı zamanda anılarımı da canlandırdı. Kısaca araya sıkıştırıverdim.

Gidenin arkasından bir satır karalamak… Bugüne kadar bir şekilde kaybettiğim yakın ve sevdiğim insanların arkasından yazmadım. Yoksa yazamadım mı? Ancak o kadar birikmiş ki “yazayım” dedim. Bunun için bile günler geçmesi gerekti.

Bisiklet baş kaldırmadır, karşı çıkmadır…

Tüketime karşısınızdır. Yakıt tüketmezsiniz, doğayı kirletmezsiniz. Kendi enerjinizle yol alırsınız. Bakım derdiniz yoktur. Olsa da birçoğunu kendiniz yaparsınız. Kapitalizm çarkına girmemektir. Bisiklet, bir ağaç gibi tek ve hür bir orman gibi kardeşçe yaşamaktır.

Rızabey, Doğanlar, Emrah, Karagöl, Yalçın, Yılmaz Erbek, Barış Sitesi… Her biri bir apartman adı. Her birinin içinde kadın, erkek, genç, yaşlı, çocuk, bebek onlarca can… Her birinin içinde anılar… Ve her birinin içinde hayaller, umutlar… 30 Ekim 2020 Cuma günü Saat: 14.51’de. Yıkıldı…

117 insan yaşamını yitirdi, 1034 kişi yaralandı, 17 bina tamamen yıkıldı, 15 bin kişi evsiz kaldı.

Kültür-sanat ortamında (entelektüel ortamda) 'kiç' in ne anlama geldiğine bakıldığında, üç aşağı beş yukarı şu sözcüklerin karşılığı olarak kullanıldığı görülecektir: Bayağı… Ucuz… Kalitesiz… Niteliksiz… Yüzeysel… Yetersiz… Zevksiz… Uyumsuz… Basit… Yaygın… Ticari… Sahte… Taklit… Dejenere… Sığ… İğreti… Uydurma… Rüküş… Banal… Kolay… Değersiz… Boş… Sıradan… Pespaye… Kaba… Kişiliksiz…

Geçtiğimiz hafta sonu eşimle birlikte sıkça yaptığımız şeyi tekrarladık; İzmir köylerinden birini seçip yola çıktık. Köydeki sabah kahvaltımızda köylülerin "Nereden geliyorsunuz, kimlerdensiniz ..." gibi sorularını cevaplarken kulağıma bir sesin gelmesiyle irkildim; "Üç korner bir penaltı".

Yazıya oturduğumda bir taraftan üç divanın Youtube kanalındaki albümlerini bulmuş arka planda dinlemeye başlamıştım. Yazı aktıkça müzik de akacaktı. Yazmak bitmesin istedim. Sanki son noktayı vurduğumda müzikleri kaybedecekmişim duygusu sardı.

Eylül'de gözüme çarpan teknoloji ve iş dünyası haberleri. Mesela: Facebook Avrupa'dan çekilebilir.

“Yönettiğiniz kişilere ne ile güç verirsiniz?”. Yönetim tarzınız ne olursa olsun yönetilenlere somut ya da soyut bir şey vererek güç aktarıyorsunuz. Bu sorunun cevaplarından birisi “Yetki” olabilir. Duruma göre değişecektir. Yönetim ve liderlikte her şey durumsaldır.

Her spor dalının kendine ait teknik kuralları var. Benzer şekilde sosyal yani oyuncuların sahada davranış kuralları var. Acaba bunlar oyuncular karşılaşmaya çıkarken hatırlatılıyor mu? Yoksa bildikleri mi kabul ediliyor? Sporcuların karşılaşma sürecindeki halet-i ruhiyeleri hesaba katılıyor mu?

Bu sorulara kendime cevabım: Hayır…

1949'dan bugünleri gören büyük usta: George Orwell.

"Dinleme" gerçek bir eylem mi bir efsane mi?

Tüm hücrelerinde hissettiği o sonsuz huzurla Mısır çarşısına doğru yürürken elindeki bozukluklara şöyle bir baktı ve gülümsedi. Dönüşte martıların simit parası çıkmıştı! İçinden mırıldanmaya başladı:

Beni mutlu edecek şey, senin paran değil.
Sıyrıl bütün önyargılarından..
Hoş geldin aslıma!
İşte ben böyleyim.
İşte ben böyleyim…

Ben fotoğrafı yazmaya başladıktan sonra öğrenmeye başladım. Geçenlerde değerli dostum Okyar ile sohbet ederken, fotoğrafçılıkla ilgili bilgilerimin önemli bir çoğunluğunu blogger olmaya karar verdikten sonra öğrendiğimden bahsetmiştim. "Yapacaksan elinden gelenin en iyisini yapmalısın" disiplini nedeniyle, yazacağımız konu hakkında bolca araştırma ve gözlem yapmak, yayınlar okumak, denemeler yapmak, öğrenmek için sonsuz bir pencere açıyor bizlere.

Kevin Carter hakkında yazı yazacağımı kırk yıl düşünsem hayal edemezdim. Ama oldu. Yazma fikri zincirleme reaksiyon dediğimiz birbirini tetikleyen düşünceler ile ortaya çıktı. Nasıl mı oldu?

Güldüm. Vallahi haberi okuyunca çok güldüm. Haber ne miydi? Baba Benetton oğlunun yerine işin başına dönmüş. Basın, haberi aşağıdaki fotoğrafla veriyor ve genç kuşağa taş atmadan da duramıyor: “Ba-şa-ra-ma-mış”.

İş ortamının stresinden kurtulmak için, kısa ve/ya uzun tatillerimizde, hafta sonlarında, sıklıkla yeni yerler görmek, farklı kültür ve yapıda insanlar tanımak, değişik yemek kültürleri...

Merhaba! Ben Sebahattin,

Ve artık yeni bir hayatım daha var.

Geleneksel bir kariyere yeni bir yaşam biçimi ekleyip, hobi fotoğrafçısı ve blog yazarı olarak yeni bir yola çıktım.