Hiç gözünüzün önünde beliriveren bir sahneyi gördüğünüzde içgüdüsel olarak fotoğraf makinenize koşma ihtiyacı hissettiniz mi? Ya da kaçırılmış an’ın arkasından bakıp “Ah, keşke kameram şimdi yanımda olsaydı!” dediğiniz oldu mu?

Bir Ege çocuğu olmamdan mıdır bilmem, iyi bir kafa dinleme molası için favorim her zaman bir deniz kenarıdır. Nereye seyahat edersem edeyim veya ne kadar süre uzakta olursam olayım, zihnimin deniz veya göl kıyısında geçireceği zamana ihtiyacı olur. Suyun yakınında olmak, zihnimdeki o bitmek bilmeyen gürültüyü susturan sihirli bir etkiye sahip. Bunun nedeni belki de engin deniz kıyısının benden hiçbir şey istememesi…

Acele etmez deniz. Kendini tekrar etmez. Sadece orada var olur, anbean değişir ve dikkat etmeye istekli olanları bekler sanki.

Sık sık fazla düşünen biri olarak, denizin kenarında geçirdiğim zamanın bana yavaşlama izni verdiğini fark ediyorum. Dalgaların ritmi, sonsuz ufuk ve manzaranın enginliği, başka hiçbir yerde bulması zor bir dinginlik hissi yaratıyor. Denize yakın olduğumda uykum bile daha kaliteli olur. Çevresel sesleri maskeleyerek bir ritim oluşturan dalgaların sesi, beynimin daha dingin bir duruma geçmesine yardımcı olan doğal bir terapi gibi.

Sait Faik ustanın dediği yerdeyim ben;

Tek ihtiyacım olan şey; bir deniz kıyısında sabaha kadar oturup, olanı biteni gözden geçirdikten sonra kafasında her şeyi aşmış bir insan olarak kalkıp gitmek.

Suyun Zihne Etkisi: “Mavi Alanlar”

Nitekim “mavi alanlar” (blue spaces) olarak adlandırılan su kenarlarında zaman geçirmenin faydaları üzerine birçok araştırma bulunuyor. Çalışmalar; doğal su kaynaklarının yakınında bulunmanın stresi azalttığını, ruh halini iyileştirdiğini ve daha sakin bir zihinsel duruma katkıda bulunduğunu gösteriyor. Belki de dinlenmeye, düşünmeye veya sadece nefes almaya ihtiyaç duyduğumuzda birçoğumuzun içgüdüsel olarak kıyıya yönelmesinin nedeni bu.

Bu yılın başında radikal bir karar verip Seferihisar’a yerleşmemin nedeni de tam olarak bu değil miydi zaten?.

Ancak bilimin ötesinde, benim denizle olan ilişkimde çok daha kişisel bir şey var: Deniz, gözlem konusunda en değerli öğretmenimdir.

Güzelliğin nadiren önceden haber verildiğini hatırlatır bize. Sessizce ortaya çıkar: Işıkta küçük bir değişiklik, bulutlarda bir kayma, suyun yüzeyindeki kısa bir yansıma… Sonsuza dek kaybolmadan önce sadece birkaç saniye var olan o bir an. Deniz, izlemeye istekli olanlar için her zaman bir gösteri sunar.

Yağmur Başlamadan Önce İki Kare

Bu sabah yine erkenden kalkıp kahvaltımı yaptıktan sonra, sıkça tekrarladığım kumsal yürüyüşümü yaparken alışılmadık bir şey fark ettim. Deniz, çarpıcı bir gökyüzünün altında neredeyse bembeyaz görünüyordu. Ufuk boyunca bulutlar yavaşça dans ediyor ve kıyıya bana doğru ilerliyordu. Aceleyle değil; sessizce ve ahenkle geliyor, önümdeki manzarayı yavaş yavaş şekilden şekile sokuyorlardı.

Tam o an orada durup bu sahnenin geçişlerini büyülenmiş bir şekilde izledim. Sonra her fotoğrafçının zihnine düşen o tanıdık soru geldi: Kameramı almak için yeterli zamanım var mı?

Bir an tereddüt ettim. Manzara hızla değişiyordu, bulutlar yaklaşıyordu ve az ileriye park ettiğim arabama gidip döndüğümde o anın çoktan geçmiş olabileceğini biliyordum. Ama fotoğrafçılık biraz da içgüdülere güvenmek değil midir? Arkamı döndüm, kamerama doğru koşar adımlarla gittim, yağmur başlamadan önce iki fotoğraf çekebilmeyi başardım.

Sonra dakikalar içinde o manzara tamamen kayboldu.

Canım Ege, bu sabahki gösterisini tamamlamıştı.

Ben ise sudan çıkmış balık misali, hiç acele etmeden, bu yazının planını kafamda tasarlayarak sağanak altında huzurla arabama yürüdüm.

Güç, Öngörülemezlik ve Meydan Okuma!
Ben buna bayılıyorum.
Doğadan öğreneceğimiz çok şey var…

Anda Kalabilmek

Şimdi evimde, sıcak bir duşun ardından kendime hazırladığım sıcak kahvemi yudumlayarak bu satırları yazarken geriye baktığımda şunu düşünüyor insan: Fotoğraf sadece gördüklerimizin bir kaydı değil, dikkat etmenin önemini hatırlatan bir araç. Fotoğrafçılık bana bazı görüntüleri aramanın boş bir çaba olabileceğini öğretti; sadece yeterince yavaşlayıp fark ettiğimizde kendilerini gösteriyorlar.

Bazı fotoğraflar zamanından önce çekilmeyi reddeder.

Zorluk her zaman görüntüyü bulmak değildir.
Bazen de zorluk, görüntü geldiğinde orada, yanınızda kameranızla birlikte bulunmaktır.